De laatste 2 maanden van 2025 en de eerste 3 maanden van 2026 brengen we door aan de zuidkust van Spanje/ Portugal. Na 3 weken Valencia trekken we zuidwaarts richting de Costa Blanca / Costa del Sol. Het is dan ongeveer half november en met regelmaat nog heerlijk weer. Zo ankeren we op 7 december nog bij Ensenada de la Fuente en zwemmen we vanaf de boot in 15 graden water. Later zal blijken dat dit ook de laatste keer is dat er gezwommen wordt en krijgt het winterweer steeds meer de overhand.
We wisten niet precies wat we moesten verwachten. Zowel niet qua weer als ook niet qua omgeving. En vooral wat betreft het weer hebben we het verkeerde jaar uitgezocht. Vanaf half december is het drama in het zuiden van Spanje en Portugal. Natuurlijk, het is winter dus een keer een goede winterdepressie met veel wind en regen hoort er bij maar dit jaar komt het hele alfabet met “named storms” voorbij. Hebben we aan de kust vooral last van de wind en golven, in het binnenland zijn overstromingen en aardverschuivingen aan de orde van de dag.
Het voordeel van deze kust is dat je in relatief korte tochtjes rustig verder kunt trekken op dagen dat het aangenaam weer is en dat het een aantal gebieden en steden heeft die volgens ons zeker het bezoeken waard zijn.
Valencia ligt dan misschien nog niet echt in het zuiden maar is een grote levendige stad met mooie tegenstellingen tussen oude en nieuwe architectuur. We wandelen veel door de oude stad, bezoeken de moderne gebouwen van het Ciutat de les Arts en fietsen de stad rond door het stadspark wat is aangelegd in een droge rivierbedding. Maar bovenal plegen we veel onderhoud aan de boot omdat hier alle mogelijkheden voorhanden zijn.
De plaatsen Mazarron, Garrucha en Aguadulce zijn goede tussenstops maar geen havens die volgens ons iets extra’s brengen. Wel brengen deze tussenstops ons in Almerimar en Mortil. Havens van waaruit je makkelijk een bezoek kunt brengen aan de Sierra Nevada. Het berggebied van de Sierra Nevada is werkelijk prachtig. Het gebergte is erg ruig en stijl met vele kleine dorpje waar de tijd lang heeft stil gestaan. Eind december gaan we 2 keer de bergen in om te wandelen en rond te toeren. We hebben genoten, al was het wel erg koud. Vooral als in het hotel de verwarming maar mondjesmaat aanstaat. Het deert de lokaaltjes niet maar wij hebben het gevoel bijna te bevriezen.
Aan de voet van de Sierra Nevada ligt Granada. Een mooie oude stad met de bergen op de achtergrond. De bus brengt ons er vanaf Motril er in een uurtje naartoe. Helaas kunnen we geen toegangskaarten meer krijgen voor het Alhambra. Deze moet je tegenwoordig bijna een week van te voren online kopen anders vis je achter het net. Dit blijkt tegenwoordig het geval te zijn bij veel bezienswaardigheden. Maar ook zonder een bezoek aan Alhambra is het een van de mooiste en sfeervolste steden die we gezien hebben.
Inmiddels is het januari en varen we langs de Costa del Sol, het overwinteringsgebied van Europa. Het zal ook wel een beetje door het weer komen maar ons kunnen plaatsen als Velez, Malaga, Fuengirola, Marbella en Estepona niet echt bekoren. Deze tussenstops brengen ons uiteindelijk wel naar Gibraltar, de uitgang van de middellandse zee.
De dag na aankomst in Gibraltar is het goed weer om door te varen maar we willen natuurlijk wel eerst de iconische rots van Gibraltar bezoek en dus trekken niet verder en denken een weekje te blijven liggen. Dit wordt uiteindelijk iets meer dan een maand. Het slechte weer en vooral de aanhoudende stormachtige westenwind door de Straat van Gibraltar maakt verder varen onmogelijk. We liggen in een goed beschutte haven in La Linea de la Concepcion. 5 minuten lopen naar het dorp maar ook maar 5 minuten lopen de grens over naar Engels grondgebied. Het blijft apart om de grens te passeren en lopend het vliegveld over te steken waarna je in een totaal andere cultuur bent. Wat die Engelsen in deze eeuw nog met die steenklomp moeten is ons niet helemaal duidelijk.
Eenmaal weer onderweg wordt ons doel om de Rio Guadalquivir op te varen naar Sevilla. Chipiona ligt aan de monding van de Rio Guadalquivir en hier treffen we de voorbereidingen. Je moet namelijk al een ligplaats gereserveerd hebben in de Marina van Sevilla om toestemming te krijgen de stad in te varen. De Marina regelt namelijk dat de sluis en brug vlak voor de stad in de late avond voor je bedient worden. Na alles geregeld te hebben en voldoende diesel aan boord te hebben (tanken is onderweg niet meer mogelijk) varen we ’s morgens vroeg in het donker de rivier op om zo lang mogelijk van de stroom mee te kunnen profiteren. Halverwege de middag zijn we vlak bij de sluis, gaat het anker uit en genieten we van het mooie weer terwijl we wachten tot de sluis in de avond voor ons bedient wordt. Om 23.00 uur liggen we aan de steiger in de Marina, hartje centrum Sevilla. We hebben 3 dagen prachtig weer en genieten van Sevilla voordat we de zelfde route weer terug varen. Na brug en sluispassage in de late avond gaan we eerst voor de nacht voor anker op de rivier om ’s morgens vroeg bij het eerste licht de 40 mijl over de rivier weer af te zakken naar Chipiona.
De laatste Spaanse stad aan de zuidkust is Ayamonte waar we 4 dagen op de Rio Guadiana voor anker liggen. Dit is de grensrivier tussen Spanje en Portugal dus als het anker uit de grond gaat nemen we afscheid van Spanje en varen verder langs de kust van de Algarve. Het weer wordt gelukkig steeds wat beter en we liggen bijna 2 weken in Lagos te genieten van het mooie weer en de gezelligheid.
Een neef van Annemiek, Patrick, woont vlak bij Lagos. Hij pikt ons op met de auto en Patrick en Dhyana nemen ons mee voor een gezellige middag en Sushi. Als we begin april weer onderweg zijn en Cabo de Sao Vicente ronden verlaten we de zuidkust en is het overwinteren voorbij.
Inmiddels varen we langs de Portugese kust richting Noord Spanje. Dus geen Madeira en/of Azoren meer voor ons deze reis.
Reactie plaatsen
Reacties